Ατενίζοντας λευκές οροσειρές

Νοιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι.
Είναι η αισθηση του αγχους που με διακατεχει?
Είναι που παραφαγα αυτές τις μερες τις γιορτινες?
Είναι που ειμαι από τη φυση μου βιαστικος και θελω να γινουν τα πραγματα με τον δικο μου ρυθμο?

Μηπως εχω πολλες απαιτησεις από το νέο ετος και δεν ξέρω αν θα πραγματοποιηθούν?
Μηπως εχω βαλει ψηλα τον πηχυ και ο στοχος φανταζει δυσθεώρητος ??
Μήπως η λέξη προσδοκία είναι τόσο γλυκια,αλλα συναμα και τοσο βασανιστικη?
Δεν μπορω να καταλαβω…..

 

Αλλα από την άλλη,δεν ειπαμε ότι πρεπει να εχουμε θετικη σκεψη?
Δεν ειπαμε και μαλιστα το παραδεχτήκαμε ,ότι όλα βρίσκονται μέσα στο μυαλό μας?
Ότι δεν υπάρχει τιποτα που να βαλουμε στοχο και- με υπομονη και επιμονη – να μην
μπορουμε να πραγματοποιησουμε?
Ότι αν θελουμε κατι παρα πολύ ,τοτε ολο το συμπαν συνωμοτει για να το πραγματοποιησουμε?

Δεν ειπαμε ότι κανουμε μικρα βηματα προς την επομενη κορυφη?
Και όταν φτανουμε εκει να ατενιζουμε μπροστα μας την επομενη?

Και στο τελος ,απο την ποιο ψηλη κορφη να ατενιζουμε τις απεναντι οροσειρες??

 

Ναι νοιωθω καλυτερα τωρα
Νοιωθω τα πνευμονια μου να γεμιζουν με φρεσκο αερα,
τα ματια μου να δακρυζουν από τον παγωμενο ραπισμα της δροσιας,
οι αισθησεις να πλημμυρίζουν από τις μυρωδιές του θυμαριού και του φασκόμηλου..

Ναι …..
Ατενιζοντας λευκες οροσειρες